Zien doe je met je hart…

Toegevoegd door Steven Duyver op 04.07.2008
Artikel

Zien doe je met je hart...

Een multimediale dialoog tussen kinderen die met hun ogen kijken en kinderen die op een andere manier zien. Een voorstelling van Ambrosia's tafel en WOCK.

Kinderen van de basisschool Kasterlinden, Oobc Nieuwe Vaart en de basisschool Panda toonden er samen met Ambrosiastafel hun multimediale tentoonstelling in het stedelijk museum ‘Het huis van Kina'.

Ambrosiastafel:

Ambrosia's tafel is een vzw die zich specifiek richt op multimediale geletterdheid. Dat begrip 'multimediale geletterdheid' verdient een woordje uitleg: het belangrijkste woord is 'geletterdheid'. Geletterd zijn betekent dat iemand in staat is om zich uit te drukken in een bepaalde taal. Anders gezegd: dat hij een medium gevonden heeft waarmee hij zijn gevoelens en gedachten kan uitdrukken en kan deelnemen aan het maatschappelijk en culturele leven.

WOCK:

Werken aan Onderwijs, Cultuur en Kunst. Wock wil de link tussen cultuur en onderwijs vergemakkelijken. In eerste instantie wil de cel een cultureel klimaat in de onderwijsinstellingen stimuleren. Om een zo groot mogelijke groep kinderen en jongeren die cultuur werkelijk te laten beleven, halen ze drempels omlaag.

Op zondag 22 juni trok ik naar Gent. Het was een rustige zondagnamiddag. Het plein lag er verlaten bij. Ik waande me in een sfeer van eenvoud en bezinning. En toen verwelkomde mij een aangename man: Paul Bottelberghs. Hij lichtte kort toe hoe alles in elkaar zat. Goed dat deze gids me even op weg zette. En toen liet ik alle beelden over me heen komen. In de jaren '70 had ik al dergelijke initiatieven in Brussel ervaren. Maar dergelijke ‘déjà vues' zijn steeds welkom en vooral zo micro-klimaat/ lokaal/ doelgroep gebonden. Wie over welzijn en betrokkenheid wil spreken, ervoer meteen op deze tentoonstelling dat er veel tijd, aandacht en liefde is ingestoken.

Prachtig.

Het begon met een eerlijk indringend video-verhaal van Yasmine. Ze vertelde dat ze slechtziend/ blind was. Tot slot  zong ze een liedje: zo een heldere klanken. Daar moeten we zeker nog van horen!

De maquettes van de plekjes waar ze zich goed voelden: huizen, kamers en andere plaatsen uit allerlei bruikbaar afval/ recycleermateriaal waren ludiek gedemonstreerd en belicht. Terwijl op een groot projectiescherm allerlei getuigenissen te horen en te zien waren. Zo zag ik beelden en hoorde ik verhalen over een jongetje dat een ‘piratenhut' had gebouwd in het bos. een plekje waar hij heen kon als hij wat verdrietig was. Een sober accordeon-liedje pastte er perfect bij. Als het diertje pijn heeft, verzorg ik het. Helaas kan je je eigen hart niet altijd verzorgen...mams soms wel: met een knuffel of zo.

En toen was er het beeld en de interactie van een kindje met een dood vogeltje: eerlijk.

Een ander lievelingsplekje was dan weer de keuken of een ruimte waar je over het weekend kon vertellen.

Een mooie tekst: thuisland

Een Thomas en de beautifull...: een videoverhaal dat hij fantaseerde en voor de camera vertelde.

Iedereen is welkom in mijn hart. Soms is er ook een gebroken hart...

Kermis op het Sint-Pietersplein: sommige jongeren konden zich laten zien door zelf foto's te trekken: een hele ervaring op zich. Zo leerden ze hun leefwereld beter (her)kennen en waarderen en vooral ook omgekeerd.

Dat deze kinderen met hun hart mochten zien, maar zich vooral konden uiten was merkwaardig. Dat kan je bereiken door zelf open te staan voor de wereld rondom jou. Alle didactische stappen die je nauwgezet op papier krijgt voorgeschoteld, werden hier concreet toepasselijk zichtbaar. Een 'school'-voorbeeld voor pedagogen en hoge scholen.

Enkele beeldverhalen waren ondertiteld, beschrijvend. jongeren werden geblinddoekt en stapten voelend over de vloertegels. Ook hoorden ze allerlei geluiden die ze zelf maakten en muziek.

Er zat zelfs een biddende man. De jongeren stonden ook stil bij hun waarnemingen. Geblinddoekt door kerkgebouw/ abdij wandelen. Het leek op glazen voetstappen, een kerk, een garage, een huis van Dracula...zo vertelden ze. Nadien konden ze hun impressies doorgeven door er een creatieve verwerking van te maken: een schilderwerk.

Net zo flitsend als ik het u nu neerschrijf, waren de beeldverslagen keer op keer verrassend.

Deze impressie blijft lang nazinderen. Ook de andere tentoonstelling-bezoekers namen ruim de tijd om de verhalen te bekijken en te beluisteren.

Een mooie kans om ‘kunst' te integreren en een eerlijk plaats te geven in ‘het onderwijs'...

Welke eindtermen ik hier dan allemaal zou moeten opkleven? Het zou afdoen aan de impressie en de doelstelling. Laat het de kijkers gewoon ervaren, dat zegt/ doet genoeg.

Misschien kunnen we deze mooie beelden ooit ergens op internet terugvinden...

Dank aan de organisatie: een knap project. Hopelijk mogen we nog van dat zien elders in het land.

 


Meld aan of registreer om dit leermiddel volledig te bekijken

Registreren vraagt maar één minuut.
Leraren delen lesmateriaal en -inspiratie met jou
  • gratis lesmateriaal;
  • voor alle leeftijden en vakken;
  • makkelijk doorzoekbaar op lesonderwerp.
Registreer   Veilig en gratis
Je bent al lid? Meld aan